Wedstrijdverslag SV Deurne Blue Velvets

Verslagen — Gepubliceerd op 26 september 2017 08:45

Blue Velvet net op tijd wakker in Vlierden.

23 september 2017 SPV – Blue Velvet 1-2

Het was de laatste warme zaterdag van het jaar afgelopen zaterdag. De ochtend begon grijs. Ideaal weer om de boodschappen te doen. Tegen de middag trok het zwerk open en straalde de zon tegen een egaal blauwe hemel. De tuin lonkte net iets harder dan het terras. Menig onkruid werd verwijderd en de heggeschaar werd nog even met strengheid en elegantie gehanteerd. Rond vier uur des ’s middags was het dan ook tijd voor een dutje. Maar niet voor de mannen van Blue Velvet!


De uitwedstrijd tegen Sint Paulus’ Voetbalvereniging stond op het programma. Het veld lag er fantastisch bij. Om precies 17:00 uur werd het grandioze groen gecompleteerd met zwierig zwart-wit en blakend blauw. Maar daar waar we gewend zijn dat veteranen van meet af aan gas op die lollie geven, was de wedstrijd nu al ingedut voor ie begonnen was. Genietend van warme zonnestralen in de nek tikten beide partijen de bal rond. Blue Velvet koos de aanval en SPV koos de verdediging. De Richarden bevleugelden de aanval der blauwbaadjes. Bakens op links en Seelen op rechts. Dwars door de midden goochelden Marcel, Jan en Rob de bal heen en weer. Vlierden weerstond het aanvalsgeweld met één simpele, maar doelwerende strategie: “Inne-d’r-hinne”. Altijd maar weer dook er een zwart-wit gestreepte sok in de buurt van de bal op en stonden er vier of vijf man in lijn in de Vlierdense achterhoede. Geen speld tussen te krijgen. Laat staan een bal.

Zo héél af en toe hapten Peter en Robert naar adem. Vlierden speelde dan de bal diep, maar had geen puf om er op tijd achteraan te lopen. Thijs en Arien verdedigden magistraal in voorwaartse richting. Wilco kreeg 35 minuten lang nauwelijks enige lichaamsbeweging. Voor de neutrale toeschouwer was er voetballend geen zak aan, maar ook daar wraakte zich de neiging om even weg te dutten. In het zonnetje werden de oogleden zwaar. Het dromen over een koele India Pale Ale op een terrasje werd wreed verstoord door het rustsignaal.

De thee in de rust was net zo flauw als de tussenstand. De gasten praatten elkaar moed in door de nadruk te leggen op de conditie van de conditie van de tegenstander. De Leonnen benaderden het simpeler: een dijk van een goal zou loon naar werken zijn. Blue Velvet begon de tweede helft waar het de eerste gestopt was. Aanval op aanval golfde over de Vlierdense defensie. Er werd minder rondgetikt en méér geschoten. Over en naast, weliswaar, maar toch: het gevaar voor de thuisploeg werd groter. Totdat… Een uitbraak van Vlierden werd rustig onschadelijk gemaakt. Thijs veroverde de bal, speelde Ariën aan en die speculeerde op balbezit middels een tikkie terug op Wilco. Was het de zon? Was het de thee? Was het een ochtend vol met klusjes voor Lilian? Was het een graspol? Wie zal het zeggen….? Maar de bal lag ineens vrij voor een Vlierdense voorwaartse die 20 meter moest overbruggen over een volledig leeg voetbalveld. Tergend langzaam, maar onhoudbaar, naderde hij het lege doel achter Wilco en schoof de bal in het net. Dit was de ultieme wake-up-call!!

De wekker ging, in goed Nederlands, gloeiend hard af! Blue Velvet was wakker! Met nog 20 minuten te gaan. Met vereende krachten werd er een schep bovenop gegooid. Jeroen injecteerde de defensie met nieuwe voorwaartse impulsen. Jan kreeg een paar kansen, maar schoof de bal voorlangs. Arjan trok een paar keer fel van leer vanuit de tweede linie, maar trof geen doel. Het was Marcel die in een onoverzichtelijke situatie het overzicht behield en de bal hoog in de touwen knalde. Vlierden was weer op gelijke hoogte gebracht en dat gold logischerwijs op identieke wijze voor Blue Velvet. De koek was echter nog niet op! De wedstrijd had zo lang voort gekabbeld dat er nog energie genoeg over was in het laatste kwartier. Het was Marcel die de bal héél diep gaf voor Richard Bakens. Dankzij diens onverzettelijke grote teen en zijn moed om die dwars naar voren te steken, belandde de bal voor de tweede keer achter de Vlierdense keeper. Maar ook dat was nog niet het einde van de dadendrang van de azuurblauwe gasten.

De buitenspelval van Vlierden haperde en Richard en Jan trokken onvermoeibaar naar voren. De 1-3 zat in de lucht. En daar bleef ie ook… Het was ongelofelijk. Het was onverdiend. Het was dramatisch. Het was het lot van hard werkende. Het was vooral ook jammer. Voor open doel, in volle vaart en met de bal aan de voet, was er maar één keuze mogelijk. Ziel en zaligheid werden er in het schot gegooid door “hij, wiens naam slechts genoemd wordt in scorende zin”. Zeer waarschijnlijk ging de bal juist daarom in vliegende vaart over het doel. Het bleef bij 1-2 en beide ploegen konden hiermee leven. Het was een mooie pot voetbal op een wondermooie zaterdagmiddag. Die zou je toch maar mooi gemist hebben als je was ingedut in je luie stoel!

Met vriendelijke groet,

Sv-Deurne 



« ga terug