Karakter, toewijding en de zegen van boven.

Wedstrijd verslagen — Gepubliceerd op 08 mei 2017 00:00

6 mei 2017 Neerkandia - Blue Velvet 1-3

Er zijn van die wedstrijden waarbij je voelt dat alles op scherp staat. Waarbij je niemand hoeft te vragen of hij vooraf een extra boterham met pindakaas heeft gegeten. Waarbij iedereen de veters extra strak vast trekt in de kicksen. Afgelopen vrijdagavond was elke Blue Velveteraan op tijd naar bed gegaan omdat afgelopen zaterdag de knaller tegen Neerkandia op het programma stond. Er stond veel op het spel.

Luc Goossens kon voor de zevende keer dit seizoen de nul houden. Statistisch gezien klopt dat niet helemaal, maar wie geeft er wat om cijfers? Luc is sinds zijn invalbeurt in Merselo alleen nog maar gepasseerd door teamgenoot Pieter van Diesen. En dat telt wel voor de tegenstander maar niet voor Luc. Pieter was in Bakel zo dicht bij zijn eerste uit-goal ooit dat hij van pure opwinding de bal verkeerd op zijn scheenbeschermer kreeg. Revanche spookte sindsdien door zijn hoofd. Maar wat vooral op het spel stond was de familie-barbecue van de Seijkens-clan. Zowel de groenwitten als de blauwen brachten een pracht exemplaar van dit voetbalgeslacht op het veld. Hans en Marcel stonden gebroederlijk tegenover elkaar met het verhaal van Kain en Abel in hun achterhoofd. Blue Velvet had bovendien het geluk een spruit tussen de lijnen te hebben lopen. Pablo mocht zijn oom proberen te dwarsbomen omdat enkele toppers van de BV geblesseerd zijn. Aan de kant van de Neerkant stond een andere spruit moreel te ondersteunen. Luc maakte het kwartet Seijkens compleet. Wie zou er dit jaar met opgeheven hoofd op de familie-barbecue komen? De spanning was van meet af aan te snijden.

Neerkandia was de eerste twintig minuten de bovenliggende partij. Heel hun voetballend vermogen staken zij in snelle combinaties en prachtige dieptepasses. De inspanningen waren echter tevergeefs. In de spits was er te weinig vernuft. Daar waar de doelrijpe kansen wèl gecreëerd werden stond… Luc! Wat een karakter toonde deze keeper par excellence! (Da’s Duits voor ‘genialer Torhüter’) Heldhaftig wierp hij zich voor alles wat maar over zijn doellijn wilde komen. Ook in de lucht was hij oppermachtig. Vertwijfeling maakte zich meester van enkele Neerkantse spelers. Blue Velvet deed wat het kon en dat was niet veel meer dan counteren. Maar ook in het voetbal gaat het er niet om dat je alles doet, maar dat je dat wat je doet met uiterste toewijding doet. Ant, Tim en Peter vormden de perfecte verbindings-eenheid tussen verdediging en aanval. Richard, Jan en Marcel joegen achter elke bal aan die over de middenlijn geschoten werd. Robert, Wim, Pablo en Leon V. hielden met moed en moeite stand. Het leek er op dat de rust zonder goals bereikt zou worden. Met noeste arbeid hielden de twee teams elkaar in bedwang. Totdat… Een snelle uitbraak van de azuurblauwen op het moment dat Neerkandia even op adem kwam, bracht de Seijkens-clan en daarmee de wedstrijd uit balans. Marcel onttrok zich aan broerlief Hans en paradeerde naar voren. Zonder enige aarzeling benutte hij het enige gaatje dat de Neerkantse verdediging tot dan toe had gelaten. Genoeg voor de 0-1. Blue Velvet omarmde de voorsprong als een oliebol in juli: niet verwacht maar wel lekker. De Neerkanters leken niet van hun stuk gebracht. Ze bleven Blue Velvet voetballend onder druk zetten. Richard moest zich laten vervangen door Leon van der S. omdat het gewoonweg te veel kracht vroeg om alles bij te benen. Die kracht liet het kort na de openingstreffer ook even afweten bij de gasten uit Deurne. De bal ging na herhaaldelijke pogingen dan toch over de lijn bij Luc. De stand was weer gelijk. Maar waar iedereen hoopte op een paar minuten uitlopen richting de thee. Stond Luc aan de basis van de tweede treffer van de BV. Karakter is niet voor niets zijn tweede doopnaam. Als een speer wees hij de weg naar voren. Tien in het blauw gehulde mannen keken niet alleen in die richting maar renden massaal ook die kant op. Marcel liet weer zien dat hij het vlees wel zou snijden op de familie-barbecue. Hij week uit naar links en zette magistraal voor. Alleen Jan kon de bal volgen en deed wat hij als geen ander kan. De voorsprong was er weer. Blue Velvet ging de rust in met de tong op de schoenen. De tweede helft zou nog veel zwaarder worden. Was het kleinst mogelijke verschil voldoende?

In de tweede helft viel Jorg van Kessel in met de soberheid van een uitvaart. Ook Pieter van Diesen bereidde zich geconcentreerd  en in stilte voor op wat zou gaan komen. Neerkant kwam. Met alles wat ze in zich hadden werd de aanval gezocht en gevonden. Blue Velvet moest alles op alles zetten om duels te winnen en bij balbezit het koppie er bij te houden. Heel af en toe lukte het Blue Velvet in de beginfase van de tweede helft om onder de druk van Neerkant uit te komen. Leon V. verliet het veld voor Pieter. De ene brace voor de andere. Maar niet dat wat in de knie zit, maakt dat je een wedstrijd wint. Het is de geest die het verschil maakt. En Blue Velvet kreeg de geest. Van boven ergens daalde hij op het veld neer. Een blauwe geest met een onmiskenbaar gevoel voor sportief drama. De verdediging van Neerkandia, die na de rust foutloos had gespeeld, haperde op het moment dat de groenwitten klaar waren voor wéér een aanval. Jan pikte de bal in en met een uiterste inspanning speelde hij de bal strak richting Pieter. De keeper van Neerkant zag het op tijd en sprintte in volle vaart richting de bal. Wie zou er het eerst bij zijn? Zou het een botsing worden? Met standvastige stappen naderde Pieter de bal. Vanuit zijn ooghoek had hij niet alleen de keeper zien komen, maar ook de ruimte gezien waar de bal naar toe moest. Niet om de keeper. Niet over de keeper. Onder de keeper door! Door zijn snelheid kon hij immers nooit meer op tijd de grond bereiken. Met exact de juiste precisie en kracht schoof Pieter de bal onder de keeper door in het Neerkantse doel. De marge was niet alleen op twee gebracht, maar de wedstrijd was ook meteen in het slot gegooid. Het laatste vleugje hoop van de thuisploeg vervloog met de derde goal van Blue Velvet. Ergens boven in een boom zat een blauwe geest met een glimlach van oor tot oor. De wedstrijd was gespeeld. Beide teams konden geen vuist meer maken. De pijpen waren leeg.

In de kantine werd er tevreden en opgelucht gefeest door de blauwbaadjes. Neerkandia is een tegenstander waarvoor je alleen maar respect kunt hebben. Wat is er mooier wanneer je dan met een ultieme krachtsinspanning wint? Die vraag kan ik inmiddels beantwoorden, beste lezer. Tijdens een familie-barbecue heb ik zonder enige vorm van bescheidenheid verteld over onze overwinning en mijn scorende bijdrage. Ook de snoepzak die ik kreeg, heb ik apetrots vermeld. Hopelijk worden er bij de Seijkens-clan binnenkort ook zo’n mooie sportieve anecdotes uitgewisseld tijdens hun familie-barbecue. Mijn zegen hebben ze.

« ga terug