D’r in dat telt niet altijd. 12 mei 2018 Blue Velvet - Bavos 0-0

Wedstrijd verslagen — Gepubliceerd op 13 mei 2018 00:00

Afgelopen zaterdag speelden de jongens van JO17-3 hun wedstrijd vlak voor de wedstrijd van de mannen van Blue Velvet en Bavos.

Het was mooi om te zien hoe zij elkaar probeerden te vinden met slimme combinaties en hard werken. Terecht wonnen ze met 2-1 van Mariahout. Het mooiste was echter de positieve manier waarop het team omging met missers en tegenslagen. Wanneer de bal net even niet de juiste richting of snelheid meekreeg, keek men elkaar even begripvol aan en bleven ze het telkens opnieuw proberen. Geen onvertogen woord, maar onvoorwaardelijke steun en inzet voor elkaar. Dat is teamwork! Dan is het fijn dat er eentje méér in gaat dan bij de tegenstander. Want “d’r in dat telt!” is uiteindelijk waar het om gaat. Toch? Een uurtje later bewezen de veteranen dat dat zeker niet altijd het geval is.

Bavos begon voortvarend aan de wedstrijd en zette de blauwbloedige gastheren onder druk. Ze gebruikten het hele veld en varieerden met diepte- en breedte-passes. Met dank aan de verdediging bleef Blue Velvet overeind. De eerste tien minuten niet meer dan dat. Het was zoeken naar een manier om het juiste sportieve antwoord te vinden. Dit antwoord kon alléén maar met vereende krachten gegeven worden. Voetbal is tenslotte een teamsport. Een team moet een soort Hydra van Lerna zijn. Als een elfkoppig monster is een team schier onverslaanbaar. Behalve als Heracles de tegenstander is natuurlijk. Blue Velvet kreeg steeds meer de monsterlijke neuzen in dezelfde richting. De keeper van Bavos werd zowaar stevig op de proef gesteld. Bavos kreeg de bibbers in de benen. Machtig mooi om te zien hoe beide teams elkaar in evenwicht hielden. Ook Blue Velvet haalde alle aanvalsvarianten uit de kast. Over de grond, door de lucht en alles wat er tussenin zit.

Heel even dreigde het team van de BV de geest te geven. Wat jongens onder 17 wèl begrijpen, is op latere leeftijd gemakkelijk vergeten. De bal is rond en doet niet altijd wat de spelers willen. En de benen kunnen niet altijd uitvoeren wat er in het hoofd bedacht wordt. Dat is voor iedereen gelijk. Daarin zit de saamhorigheid van een team. Dat kan alleen maar als team overwonnen worden. Passes kwamen niet aan. Ballen gingen te snel. Tegenstanders werden over het hoofd gezien. Longen lieten loopacties niet meer toe. Praatjes vulden geen gaatjes en frustratie uitte zich in het benadrukken van hoe het allemaal beter had gemoeten. Het bijzondere is dat op zo’n moment zelfreflectie ver te zoeken is. Positiviteit is een instelling waaruit teams ontstaan, negativiteit is een tegenstelling waarin tegenstand wordt gecreëerd. Ook Bavos kreeg last van ontbindings-verschijnselen. Pogingen om er iets van te maken verloren terrein ten koste van terechtwijzingen en betweterij. Beide teams vonden tegen het eind van de eerste helft elkanders doel nog nauwelijks. Gelukkig floot Fred Boerenkamps op het juiste moment voor de rust, de thee en de bezinning.

Direct vanaf het begin van de tweede helft waren beide teams weer vastberaden te scoren. Ondanks de benauwde weersomstandigheden deden ze er alles aan om het de keeper van de tegenstander benauwd te laten krijgen. En dat lukte aardig! Elke ademteug werd besteed aan voetbal en niet aan het verwoorden van zinloze gedachten. De bal vloog nog steeds alle kanten op. En alsof het zo moest zijn: steeds vaker de goede kant op. Zowel Bavos als Blue Velvet kregen dotten van kansen. Maar ook kregen beide teams de gelegenheid om te laten zien hoe goed ze konden verdedigen. Voor de massaal op de wedstrijd afgekomen (vrouwelijke) toeschouwers was het genieten geblazen. Vooral de beklemmende manier waarop Wilco telkens de bal omarmde wanneer deze de lijn dreigde te passeren leidde tot bewonderende oe’s en aa’s op de tribune en ook op het veld. Iedereen op het veld smachtte naar een goal, maar niemand was teleurgesteld dat het 0-0 bleef.

Er was zoveel moois te zien geweest. Niet alleen in de uitvoering, maar ook in de intentie was de schoonheid van het veteranenvoetbal te zien geweest. Heel even waren de mannen weer jongens. Heel even was ver boven de 17 jaar onder 17 jaar. En pas in de derde helft toen het goudgele vocht in de keelgaten gegoten werd, was het voor iedereen duidelijk: “d’r in dat telt” is niet wat telt bij het vergieten van zweet. Net op dat moment goot Ine Seijkens enkele potten bier over de tafel en de tegels. Zonde van het bier, dat had in een paar kelen gemoeten. D’r in dat telt. Voor bier dan weer wel…

« ga terug