Brandevoort - Blue Velvet

Wedstrijd verslagen — Gepubliceerd op 09 oktober 2017 22:45

Voetballen tegen een fijne tegenstander. 6 oktober 2017

Brandevoort – Blue Velvet 2-1

Ik moet toegeven, beste lezer, dat ik afgelopen zaterdag in de aanloop naar de wedstrijd best een beetje zenuwachtig was. De eerste keer voetballen in Bandevoort. De groen-witte gastheren hebben er ruim 9 jaar op moeten wachten. Maar ook voor Blue Velvet was het een spannende aangelegenheid. Hoe rijd je daar in Gods naam naartoe? Waar kun je parkeren? Is de kantine wel open na de wedstrijd?

Welk kleedlokaal is er voor ons gereserveerd? Mogen we op het hoofdveld?? Kortom: op velerlei vlak een nieuwe ervaring. Om precies vijf uur stonden er negen blauwbaadjes met opgetrokken schouders op het hoofdveld van Brandevoort tegen vijftien thuisspelers. Het miezerde stevig en de herfstwind joeg de ene grijze wolk na de andere over het zwerk. Alleen de aankondiging van de komst van nog drie spelers hield de moed er in. De gastheren dwongen vanaf de aftrap respect af. Met een ogenschijnlijk gemak hielden ze de bal in bezit en het veld breed. Nooit kwam er één man op, maar altijd twee of drie. Nooit werd de bal wild vooruit geknald, maar altijd met beleid.

Blue Velvet moest terug in de verdediging en hield de linies strak gesloten. Brandevoort bleef geduldig naar de voetballende oplossing zoeken. Het waren Wilco en de paal die de openingsscore voorkwamen. De verdiende treffer kwam er toch nog na 20 minuten. Een sluwe voorzet werd technisch aangenomen en met een draai tot treffer gepromoveerd. Blue Velvet kon slechts naar adem snakken, maar trok desondanks direct na de 2e aftrap weer ten strijde. De keeper van Brandevoort bleek echter niet te passeren. Ook niet nadat hij één van zijn vingers volledig ontwricht had en door een paar medespelers weer in het gelid had laten duw en trekken.

Zonder een spier te vertrekken stond hij in de rest van de eerste helft in de weg van de gelijkmaker. Op weg naar de kleedkamer ging het vooral over Thijs’ moment van de wedstrijd. Een dieptepass leek een aanvaller van Brandevoort vrij voor Wilco te doen komen. Volledig intuïtief greep Thijs dit moment en de speler aan om zich breed te maken. De scheids hoorde gelukkig allen maar een schreeuw waar de rest een pingel aan zag komen. Die kwam er niet.

De Brandevoortse opstelling was in de tweede helft flink gewijzigd, maar hun instelling was onveranderd sportief en doelgericht. Blue Velvet wist even niet waar het aan toe was. De bal kon alleen hard naar voren geschopt worden. Daar was het Rob ‘Triathlon’ Thirion (AFCA voor vrienden) die in de meest gevaarlijke positie liep. Zonder twijfel de beste man aan de kant van de BV. Hij werd echter volledig ten onrechte en ongelukkig over het hoofd gezien door Marcel en Jan. Mogelijk dat de motregen hier een rol speelde. Want ook de 2-0 was een treffer die voort kwam uit een harde pass die over het natte kunstgras met gezwinde spoed vooruit snelde.

De kantine lonkte ondertussen. Het werd snel donker rondom het kunstig verlichte veld en de regen begon door de scheenbeschermers heen te lekken. Met een ultieme inspanning joeg Blue Velvet een paar keer naar voren. Het was tot drie keer toe aan de goalie van Brandevoort te wijten dat er geen derde treffer kwam. Maar Marcel was het de vierde keer zat en passeerde de beste man van Brandevoort voor de verdiende eretreffer voor de Deurnese blauwen. Achter de bar waren de bewonderende blikken voor Blue Velvet en vóór de bar waren er veel schouderkloppen.

Over en weer gingen de verhalen over de meesterlijke acties tijdens de wedstrijd. De pitchers werden driftig gevuld en nog driftiger geleegd. Fijne gasten die Brandevoorders. Ze moesten alleen wat minder hard kunnen lopen…

« ga terug