Blue Velvet vaart wel bij tegenwind

Wedstrijd verslagen — Gepubliceerd op 24 april 2017 00:00

22 april 2017 Blue Velvet – IJsselstein 3-1

Vraag het aan Abel Tasman, Michiel de Ruiter, Stephan van den Berg en Dorian van Rijsselberghe. Allemaal zullen ze het bevestigen: door tegenwind wordt je sterker! 

 

  

 

Nederland is niet alleen het land van watermanagement en poldermodellen, maar ook het land dat met elke scheet een kampioen der winden voortbrengt. De Engelsen vragen zich het al eeuwen af sinds de Nederlandsche Leeuw de Thames opvoer: waai je altijd in het voordeel van de Nederlandse helden, wind? Een eenzame fietser op weg naar de accommodatie van de MHC Deurne zag het afgelopen zaterdag allemaal gebeuren.

Blue Velvet trad aan met de wind in de rug. Fred “Ik waai zelf wel in mijn fluitje” Boerenkamps kon van de hele eerste helft 27 en een halve minuut met de rug naar de wind staan. Aanval op aanval golfde over de stug verdedigende gasten uit IJsselstein heen. Met kalmte en overzicht lieten ze de blauwe storm over zich heen razen. Richard en Jan vlogen regelmatig gevaarlijk door de 16 meter. Leon van der Steijn, Tim en Marcel joegen de bal met verve in de voorwaartse richting. Op de flanken was het vizier van Arjan en René gezwind naar voren gericht. Maar het mocht niet baten. De wind was teveel van het goede. IJsselsein brak een enkele keer uit. Echt gevaarlijk werd het niet totdat een verwaaide bal de rechtsbuiten van de rood-witten vanuit de punt van de 16 meter over de handschoenen van Luc fladderde en in de kruising tot stilstand kwam. De eeuwenoude voetbalwet bleek onwrikbaar in pal de wind te staan. Als wij niet scoren dan scoren hullie. En zo was het. De kopjes gingen echter niet hangen. Ook daarvoor stond er teveel wind. Maar de kopjes thee werden wel genuttigd met de 0-1 tussenstand.

In de kleedkamer heerste er een verbeten stilte. Een stilte die voor elke storm zou passen. Robert Smits stond op en overzag de vermoeide ledematen bezweette hoofden. “Ik zal jullie voorgaan in de strijd!” De blauwbaadjes schrokken er een beetje van. Uit welke hoek ging de wind nu weer waaien? Het was echter volkomen logisch. Robert wist vanuit zijn Liesselse ervaring hoe je een team in het wit met rode bies moest bestrijden! Allicht. In Liessel laten ze de molen ook wind maken. In de tweede wereldoorlog hebben de daarmee de Duitse overheersers tot tweemaal toe weggeblazen! Kop in de wind en de bal laag laten rollen! Iederen volgde Robert terug naar het veld.

Fred kwam het veld opgelopen voor de tweede helft toen 22 mannen al even klaar stonden. Hij keek benieuwd rond en woei even flink in de fluit. Blue Velvet vloog onder bezielende leiding van Robert naar voren. Pieter “dor zaalde ge um hebben” van Bussel had de diepste spitspositie betrokken. Jeroen stond onverschrokken op de linksback-positie. De rest was ogenschijnlijk niet veranderd. Maar ook hier bedroog de schijn. Binnen een kwartier stond de BV op voorsprong. Marcel kon niet anders dan de driftige aanvalsbuien van de thuisploeg belonen met doelpunten. Tien minuten voor het einde paradeerde Robert opnieuw naar voren. Als een generaal over het slagveld, hoog verheven op een fier ros, zweefde hij tussen de manschappen door. Hij commandeerde een één-twee. Hij beviel de wind te gaan liggen. Hij eiste de bal opnieuw op terwijl hij op het doel van IJsseltein afstormde. Hij kreeg en op de millimeter afgepaste pass. En Robert bevestigde zijn rol als Man van de Wedstrijd met een snoeihard, in de korte hoek en naar het dak van het doel geschoten doelpunt. 3-1 was niet alleen de eindstand, maar ook de bevestiging dat ware helden tegenwind nodig hebben om boven het maaiveld uit te stijgen.

12 uur later. Op zondagmorgen. Waaide er op diverse plekken in Deurne onder de dekens een andere wind. Hoe mooi een voetbalwedstrijd ook is, zonder derde helft landen we niet met beide voeten op de grond. Klinkt er nergens een ander windje. Met dat gele vocht, dat weet je, krijg je altijd weer een bierscheetje. Maar ook daar kunnen we tegen. Gelukkig maar.

« ga terug