Blue Velvet opnieuw bovenliggende partij in titanenstrijd.

Wedstrijd verslagen — Gepubliceerd op 22 november 2017 00:00

18 november 2017 VeterAnen - Blue Velvet 1-2

Afgelopen zaterdag was die ene zaterdag in het seizoen die je wist dat ging komen. De zaterdag die elke rechtgeaarde voetballiefhebber tussen het Vrèk en de Bruggenseweg, tussen de Wittedijk en de Esdonk, in zijn agenda gebeiteld heeft.

De zaterdag die elke veteraan van de beide titanenteams vreest. Want dat is waar ik het over heb: de zaterdag van de Clash of The Cranesmortar Titans. Da’s heel goed steenkolenengels voor De Wedstrijd der Kranenmortel Toppers. VeterAnen en Blue Velveteranen traden weer eens tegen elkaar aan. En iedereen weet dan wat er staat te gebeuren: een wedstrijd op topniveau, op het scherpst van de snede, op hoop van zegen en op de Champions League finale na de belangrijkste wedstrijd van het seizoen. Maar zoals al gezegd: de angst gierde door de thermoshirts van beide teams. Zoals de herdertjes, die bij nachte lagen, zo vreesden de beide teams met Grote Vreze voor de ultieme inspanning die geleverd zou moeten worden. Verzaken is geen optie. Iets laten lopen evenmin. Of het moet een litertje gewoon lichaamsvocht zijn. Beide teams kampen met een waslijst aan geblesseerden. Blue Velvet kon desondanks veruit de kwalitatiefste bankbezetting in de dugout opstellen. Dat gaf vertrouwen in het begin van de wedstrijd. Zonder ogenschijnlijke inspanning bleef het spelbeeld in evenwicht. Schijn bedriegt echter vaker en ook hier was het te mooi om waar te zijn. Al snel waren twee wissels nodig. De spanning in de hoofden en op de spieren eiste zijn tol. Blue Velvet bleef echter als team fier overeind. Het blauwe geheel (geheel in het blauw overigens) was meer dan de som der delen. Deels ook omdat Veteranen A verzuimde de druk op te voeren. Het was misschien ook wel een kwestie van niet kunnen omdat het tempo door iedereen moordend hoog gehouden werd. Er was bijna geen tijd om na te denken. Bijna…

Niemand minder dan Arjan Maagdenberg stond aan de basis van de doordachte openingstreffer. Met chirurgische precisie joeg hij de bal in de voeten van iemand die door het gebrekkige kunstlicht aan het zicht onttrokken was en voor de rest van de eeuwigheid in anonimiteit zal moeten verpieteren. De defensie van Veteranen A leek vervolgens de situatie meester, maar de bal begreep de communicatie tussen spelers en keeper niet. Jan van de Weerd wèl en als een dief in de nacht ging hij er met de bal vandoor om deze vervolgens tot de 0-1 te promoveren. Bij de blauw-witten ging het licht uit. Voor de techniek op het sportpark was dit even later reden om hetzelfde te doen. In het pikkedonker werd de thee opgezocht.

Veteranen A kwam veel sterker uit de startblokken in het tweede bedrijf dan zij in het eerste bedrijf waren gestopt. Blue Velvet stond heel even onder druk. Door zelf hard te werken en de bal nog harder te laten werken, leek het lang goed te gaan. De onvermijdelijke gelijkmaker was precies wat kenmerkende aspect van deze goal was: niet te vermijden.

Niemand op het veld die het ook maar in zijn hoofd haalde dat dit een mooie, sportieve en alleszins redelijke eindstand zou kunnen zijn. Beide teams bleven alles op alles zetten om een beslissing te forceren. Met sportieve strijd werd er echter door menigeen maar één ding geforceerd: het eigen lichaam. Veteranen A kon niet meer wisselen en moest met 10 man verder. Blue Velvet kon nog wisselen. Het leek op een uitputtingsslag uit te draaien waarin niet meer gescoord zou worden. Totdat…

Als een sphinx uit zijn as… Als een homp brooddeeg in zijn bakvorm… Als Columbus op zijn tweede trip naar Amerika… (ja, ik weet ook wel dat dat her-reizen is!) Zo herrees (van herrijzen) de man van de wedstrijd uit de as van zijn eigen vermoeide lichaam. Het was Jeroen Smulders die ondanks dat hij allang alles had gegeven, toch nog even een staaltje doorzettingsvermogen ten beste gaf. Over de rechtervleugel trok hij naar voren om de bal feilloos voor de voeten van (alweer) Jan van de Weerd te leggen. Jeroen had allang gezien dat de bal in de korte hoek moest. Hij had de bal dan ook zoveel vaart meegegeven dat Jan deze alleen maar op de achterlijn kon stil leggen. Je kon de hele defensie van Veteranen A horen denken: Oh, nee! Niet wéér hij! Jawel! Weer Jan. En het was Jeroen die de laatste lijn uitzette, de laatste punt op de i plaatste en de laatste en beslissende goal afdwong. Wat een klasse! Wat een ontknoping! Blue Velvet ging met de eer strijken!

Toen de lichaamsdampen waren opgetrokken, bleef het veld leeg achter en vulde de kantine zich met drie teams. Drie? Jazeker. Dames 1 had zich verzameld om de gespierde, strak afgetrainde mannenlichamen van de vaandelklasse der veteranen te aanschouwen. En ook om hun 5 jarig bestaan te vieren. Ter versiering hingen her en der kleurige stukken damesondergoed. Toch mooi dat beide veteranenteams er zo aan herinnerd werden wie er echt de bovenliggende partij is.

« ga terug