Ambitie van Blue Velvet maakt het verschil

Wedstrijd verslagen — Gepubliceerd op 21 mei 2018 00:00

19 mei 2018       Blue Velvet – VeterAnen 2-1

“Ambitie is het pad naar succes. Vasthoudendheid is het voertuig dat u brengt.” Dat zijn de woorden van de Amerikaanse basketbalspeler, politicus en schrijver Bill Bradley. En omdat voetbalveteranen een hekel hebben aan basketbal, politiek en Amerikaanse flut-boeken, is het een wonder dat deze uitspraak zo toepasselijk is op het hedendaagse voetbal in de hoogste klasse der bedaagde en belegen strijders rondom de 16 meter. Zeker op de Kranenmortel. Daar was het afgelopen zaterdag weer tijd voor de topper van het jaar. Blue Velvet en Veteranen A traden tegen elkaar in het strijdperk met maar één ambitie: winnen. Of was het de schijn die bedroog?

 

Blue Velvet was verschenen met maar liefst 16 spelers! Elke Velveteraan die zijn ene voet voor de andere kon zetten, had zijn sporttas ingepakt. Er was geïnvesteerd in douchegel, Midalgan en nieuwe veters. De bank zat vol. Links en rechts naast de bank zaten spelersvrouwen , geblesseerde spelers en mental coaches schouder aan schouder. Op de tribune schitterden een rij spelersvrouwen en spelers kinderen in het zonlicht. Op het veld hadden 11 mannen er zin in. De ambitie was niet alléén om te winnen, maar ook om er een gezamenlijk voetbalfeest van te maken.

Binnen de BV-clan was er één nieuw gezicht. Een beetje onwennig om zich heen kijkend, stond ene Luc Nilis eindelijk volledig in zijn favoriete kleur tenue. Zijn bijdrage aan de veiling ten behoeve van SV Deurne was bijzonder geweest. Omdat hij iets voor Deurne gedaan had, was zijn vraag geweest of Deurne iets voor hem kon doen. Of hij een keer mee mocht doen met Blue Velvet. Wellicht dat hij een definitieve aanwinst voor de toekomst zou kunnen zijn. De vraag van deze bijzonder aardige en veel te bescheiden Belg paste precies in de ambitie (no. 3) van Blue Velvet om aanstormend talent een kans te geven. Wat past er dan beter dan De Wedstrijd der wedstrijden? Op deze klassieke vraag past er één antwoord: El Classico! Aan de aftrap deed Noud van den Eijnde nog een boekje open. Luc zette er meteen zijn handtekening in. De wedstrijd was begonnen!

De beide vaandelteams van SV Deurne zijn al jaren aan elkaar gewaagd. Dat was ook direct te zien na de aftrap. Over en weer waren er kansen. Blue Velvet koos er voor de breedte van het veld te gebruiken. VeterAnen gingen voor de diepte. Beide keepers werden op de proef gesteld. Aan de zijlijn was het voor de aanhang van de Azzurri moeilijk te volgen. Via de smartphones kwam er veel informatie binnen over Tom Dumoulin, die in de Giro alle zeilen bij moest zetten. Op het veld moesten beide teams een tandje bijschakelen. Heel even dreigde er een data-overload te ontstaan. Te veel topsport tegelijk! Gelukkig lieten Wilco en Thijs zien dat er nóg een ambitie (no. 4)voor Blue Velvet belangrijk is: totale ontspanning. Een schot op de in fluorescerend geel gestoken blauwe slotpost stuiterde vervaarlijk richting Wilco. Deze bleef dermate kalm dat een simpele duik richting de bal uitbleef. Het gevolg was een verrassende openingstreffer! Kalm haalde Wilco de bal uit het net. Het zou allemaal goed komen. Wat een uitstraling heeft die man! Niet veel later riep Bart dat de moeder van Thijs aan de lijn hing. Logisch, want ook iedereen aan het Blue Velvet Thuisfront is betrokken bij het wel en wee van de blauwbaadjes. Thijs bleef kalm en terwijl hij de bal onder controle bracht, vroeg hij of Bart wilde zeggen dat de achterstand overbrugbaar was en dat hij later zou bellen over de eindstand. De bal ging vervolgens feilloos naar een medespeler. Thijs’ moeder kan trots zijn op haar opvoeding met reinheid, rust en regelmaat. Het past precies in de ambities van de BV!

Ondertussen kreeg Blue Velvet steeds meer grip op de wedstrijd. Zonder te spreken van overgewicht was er onmiskenbaar sprake van overwicht. Schoten scheerden naast en over het doel van de blauw-witten, die kraakten in hun voegen. Met een redelijk nauwkeurige pass die op zondag niet had misstaan bereikte de blauwe nieuwkomer (Mark, want een Luc daar hadden we al een perfect exemplaar van in de opstelling) het hoofd  van Jan. Die knikte de bal netjes tegen het net! Gelijk stond het gelijk. Een perfecte uitgangssituatie voor de evaluatie met thee.

In het kleedlokaal van de Blue Velvets werden de wisselspelers bijgepraat over de tegenstanders op het veld. Die tegenstanders waren echter ook medestanders. Omdat de twee bankzitters van de VeterAnen languit op de bank konden liggen, was ondersteuning vanuit  de BV nodig. Een blauw shirt mocht gewisseld worden voor een wit shirt. Natuurlijk wilden diverse BV-ers even het genot proeven om tegen een ambitieus team te spelen. Toen er na lang zoeken een speler bij de VeterAnen gevonden was die zijn tanden even niet meer in de wedstrijd wilde zetten, kwam Arien in blauw-wit op het veld. Wat een revelatie! Wat een vent! Altijd in het blauw degelijk in de achterhoede. Maar nu rende hij als een hinde naar voren en combineerde dat het een lieve lust was. Ook hier was het een Blue Velvet ambitie (no. 5) “doe buiten de doos” die tot dit onverwachte resultaat leidde. Out-of-the-box, zoals de Fransen dit noemen, is het toegangspad tot de wereld zonder platgetreden paden. En zo kreeg Blue Velvet in de tweede helft een werelds aanzicht. Saki bracht met zijn Helleense wortels de bakermat van onze beschaving op de groene kunstgrasmat. Luc ‘Mark’ Nilis bleef zijn best doen om aan te haken bij het niveau van de Ollanders. Wim vierde zijn eigen suikerfeest door dankzij zijn vingerprikapparaat stabiel te blijven presteren. Als kers op de taart liep Rob de benen steeds verder onder zijn kont uit. Had hij in de rust nog hijgend gedacht te stoppen met roken, ineens kreeg hij een waas voor de ogen in de tweede helft. Zonder precies te weten wie hij passeerde, dribbelde hij vasthoudend tussen een man of vijf door. Met een ultieme krachtsinspanning duwde zijn rechter grote teen de bal in voorwaartse richting. Over de lijn. Een geweldige goal gebaseerd op wilskracht en doelgerichtheid. Het was meteen over en uit! Met de 2-1 voorsprong voor Blue Velvet brak er iets bij de VeterAnen. De hoofden bogen zich. Zowel bij de blauw-witten als bij de blauwen. De Velveteranen gingen steeds meer kijken naar de kantine. Daar zou de zesde ambitie vorm en inhoud krijgen: nat houden wat nat geworden is! De focus van de leiders in de wedstrijd verslapte heel even. Nog één keer kwamen de VeterAnen in kansrijke, zeg maar 100%, positie. Er stond echter één sta-in-de-weg te wachten om zijn kwaliteiten te laten zien. Wilco wierp zich katachtig als een zak cement voor de bal. Met de reflex van een Puma en de ondernemingszin van Adi Dassler voorkwam de sluitpost van de BV de gelijkmaker. Opgelucht kon er aan de derde helft begonnen worden.

Luc Nilis werd bedankt. Wanneer zijn nieuwe baan bij VV Venlo niet helemaal aan zijn verwachtingen zou beantwoorden, kon hij altijd nog eens komen ballen. Tijdens de after-party werden de Blue Velvets verrast met de titel ‘seniorenteam van het seizoen 2017-2018’. Dit voelde als een eervolle erkenning voor het veteranenvoetbal binnen de club en het team met de meeste ambitie in het bijzonder. Voor Blue Velvet is er namelijk nog een zevende ambitie. De ambitie die alle zes eerdere ambities samenvat, overbodig maakt en optilt tot het hoogste niveau. Blue Velvet doet uiteindelijk alles met één enkele ambitie. Van getrapte bal tot geheven glas. Alles staat in het teken van het motto:  “Het zal hèndig ooit wa worre”! Dit staat getatoeëerd in de blauwe harten. Dit wordt met elke ademteug geïnhaleerd en uitgeblazen. En misschien wordt het ook echt wat. Ooit. 

 

 

 

« ga terug