70 minuten voorgloeien. Wedstrijdverslag 10 maart 2018 Blue Velvet – SJVV 4-3

Wedstrijd verslagen — Gepubliceerd op 12 maart 2018 00:00

Niks is zo moeilijk als op gang komen. Afgelopen zaterdag was dat na een langdurige winterstop weer eens duidelijk te merken. De spieren van menig veteraan waren stram. De longen waren wekenlang gespaard om de koude winterlucht niet te diep in te hoeven ademen. Met een voorjaarsachtige temperatuur was het dus dubbel wennen. De thermoshirts bleven uit. Met een diepe zucht werd er begonnen aan de wedstrijd tegen de roodbaadjes uit de Hei.

De bal deed het werk. Zowel voor de gasten als voor de gastheren was het devies: eerst maar eens kijken of we het heel kunnen houden. Beleefde tikjes breed en zorgvuldige balletjes terug. Het begin was op zijn zachtst gezegd behoudend. Gelukkig was er één man op het veld die de mouwen opstroopte en het hoofd tussen de schouders trok! Rick de Rooij trok op het veld diepe sporen van arbeidslust. Het leek wel of hij middenvelder én spits was! De Heikneuters zagen hem voorbijflitsen als ware hij de verpersoonlijking van de Heilightparade. Met een fabelachtige solo en technisch begaafde afronding opende Rick de score. Dat had de wedstrijd nodig! Langs de kant was de nieuwe loot aan de stam van de Velvet-supporters sprakeloos van bewondering. Billy Bakens zag door zijn pas gekipte pony de blauwe garde steeds vaker de bal opeisen. Het overwicht dat hieruit voortvloeide leidde snel tot paniek bij de gasten. Voetballend verdedigen was er even niet bij en een terechte penalty bracht Richard Bakens alléén op ruim elf meter van de goal. Een feilloze 2-0 was het gevolg.

De Sint-Jozefse gasten kwamen tot bezinnen en op stoom. Zo ging het niet langer. Met knap uitgespeelde counters kwamen ze steeds gevaarlijker voor gelegenheids-goalie Leon van Dijk. Die kon met blote handen de bal uit het doel houden. SJVV had de lucht niet om de aanvallen te blijven combineren met verdedigen en zo kon wederom Richard de derde treffer op zijn naam zetten. Voor wie denkt dat de wedstrijd hiermee gespeeld was, die is er niet bij geweest! Jan van de Weerd viel geblesseerd uit. En een leeg gespeelde Antony Boerenkamps getuigde op de bank van een ware fysieke kaalslag tussen de lijnen. De twee teams haalden het uiterste uit elkaar. Met knijpen en doorschuiven werden de lendenen, billen, kuiten, nekken en armen langzaam maar zeker uitgeput. De thee was niet alleen reglementair na 35 minuten, maar ook bitterzoete noodzaak. Beide teams wisselden een flink aantal spelers. Dat was zowel een teken van een geweldige opkomst, als een bewijs van de grote inspanningen die er waren geleverd. De roodwitten leken beter op temperatuur te blijven dan de Velvets. Met passie bleven ze tot het uiterste gaan. Heel even leek dit met niet meer dan een paar hoekschoppen beloond te worden. Maar de 3-1 was meer dan terecht. Loon naar werken.

De kracht van veteranen zit hem in de veelzijdigheid van hun kwaliteiten. Niet alleen technisch, tactisch, conditioneel en positioneel weten ze alles uit het voetbal te halen. Het gaat er ook om dat je weet wat je moet doen en wat je niet moet doen. Proportioneel voetballen. Rick de Rooij ontpopte zich als diesel van het team. Met tomeloze inzet bleef hij geloven in elke aanval die de BV er uit wist te persen. Hij stuurde Robert en Richard naar voren en mocht van Richard de vierde goal op zijn naam laten zetten! Met een diepe zucht verlangde vervolgens iedereen die blauw bloed door de aderen had stromen naar het eindsignaal. De tegenstander hing nu onderhand toch wel in de touwen? Maar dan weet je niet waar een echte Heikneuter van gemaakt is: het taaiste hout dat je je maar kunt voorstellen. SJVV bleef aanvallen en met een verrassende kopbal en een fraai schot kwamen ze nog dichtbij.

Na 70 minuten waren de gloeidraadjes van de beide teams uitgegloeid. De zelfontbranding was er nog niet geweest. Kan ook niet in de eerste wedstrijd van het jaar. Maar het pruttelen en rammelen had een mooie wedstrijd opgeleverd. Dat belooft wat voor de komende maanden!

« ga terug